கடலும் கண்ணாடித் தொட்டியும்!

கடலில் உள்ள மீன்கள் கண்ணாடித் தொட்டியை காதலிப்பதை போன்றது என்னைப் போன்ற விவசாயி மகன்களின் மென்பொருள் தொழில்நுட்ப வேலை! -குமரேசன் செல்வராஜ் 

நான் காதலிக்கிறேன்!

  இடை இடையே உன் முகம் காட்டு இல்லையேல் வாடிடுவேன் வறட்சியிலே! மடல் அட்டையோடு காத்திருப்போர் போல நானும் மரக்கன்றுகளோடு! என் உடலெங்கும் மழையாய் முத்தமிடு நாம் இணையும் இன்பத்தின் உச்சம் அது! இதழோடு இதழ் இணைவதைப் போல மண்ணோடு நீ இணைந்துவிடு! ஏர் உழுத எம் நிலக் கரங்களின் விரல் இடையில் நீராய் உன் விரல்களை கோர்த்திடு! வறண்டோடும் எம் ஆறுகளிடம் நீயும் புரண்டோடி புணர்ந்திரு! களவு முடிந்து விலகிடுவானோ – ஐயம் வேண்டாம் உழவு…

களம் கண்ட காளைகளே

களம் கண்ட காளைகளே விமர்சனங்களும் எதிர்வாதங்களும் உங்களைத் தாக்கினாலும் – உங்கள் உத்வேகம் ஒருபோதும் குறையாது! உனராமல் உம்மை தூற்றுவோரும் அறிவார் ஓர்நாள் உமது உன்மைப் போராட்டத்தை! உடனிருப்போரும் உதாசிக்கலாம் – ஏனோ அவர்களும் உங்களை உனரவில்லை! மன்னித்திடுவாய் அவர்களையும் நீ காலம் அவர்களையும் உனரப்படுத்தும்! உன் வாழ்வில் பல அங்கத்தை பலர் உரிமைக்காக உழைத்தாய்! என்னற்ற எளியவரின் எதிர்காலம் காத்தாய்! எத்துனையோ களம் கன்ட உமக்கு இவைகள் ஒருபோதும் தடைக்கல்லாகாது உனர்வுடனும் உன்மையுடனும் உன்னுடனிருந்த பெருமை…

மேழிச் செல்வம்

முற்போக்கு சிந்தனையில் முன்னோக்கி சென்று கொண்டிருப்பதாக நினைத்துகொண்டிருக்கும் நாம், ஏனோ நம் பாரம்பரியங்களின் முத்தான கருத்துக்களை மரந்து விடுகின்றோம்.  மேற்கத்திய நாகரீக மோகம் நம்மை, நமது பாரம்பரிய கலாச்சார சிந்தனைகளை மறக்கடித்து காலபோக்கில் காணமல் போக செய்கின்றது. இந்த நாகரீக மாற்றத்தினால் நாம் மறந்து போனவையெல்லாம் நம் முன்னோர்கள் விட்டுச்சென்ற நல்வாழ்வு பொக்கிஷங்கள். அவைகள் விஞ்ஞான ரீதியாக எடுத்துக்கூறாமல் தெய்வத்தின் மையத்தில் நம்மிடம் விட்டுச் சென்றனர்.      “நம் முன்னோர் விட்டுச்சென்ற எச்சங்கள்; நமக்கு பொக்கிஷமானது !…

உண்மையில் வதைத்தவன் அவனா!

ஏறு முடித்து அறுப்பு கண்ட என் தகப்பன்! என்னைத் தழுவி விளையாடி என் பெருமை எடுத்துரைத்தான் உலகிற்கு ! தழுவி தழுவி பாசமும்., தனித்து நிற்கும் ரோஷமும்., என்னுள் எனக்கானதாய் கொடுத்தான்! பாசம் கண்ட பொறாமையில் மோசம் செய்ய தொடங்கியது ஒரு கூட்டம்! உயர்ந்த திமிலை உடைக்க ஓர் திட்டம்! வியாபார பெருக்கே அவர்கள் நாட்டம்! கட்டுங்கடங்காமல்  தாவி வரும்  வாடிவாசலை பூட்டி வைக்க போட்டான் சட்டம்! தழுவிய பாசம் என்னை வதைக்கிறது என்றாயே உண்மையில் வதைத்தவன்…

உச்சம் தொட்டு முத்தம் கேட்டாய்!

முத்தத் தீண்டலின் முழுமையில் மயங்கி நின்றேன் தனிமையில்! தத்தி தவழ்ந்த நினைவுகளாய் என் மேனியெங்கும் உன் வாசனை! ரசனை மிகுந்த உன் தோரணை மீண்டும் தீண்ட ஈர்க்குதே! தூங்கும் பொழுதாவது  விடுதலை கொடு என் ஓரக்கண்கள் வலிக்கிறது! உதைத்து உதைத்து உச்சம் தொட்டாய் உள்ளங்காலிலும் முத்தம் கேட்டாய்! மேனி எங்கும் பால் வாசனை எப்போதும் தூண்டுதே உன் யோசனை! என் அக்கா பெற்ற தாய்மையே நீ என்றும் எந்தன் இனிமையே!   – குமரேசன் செல்வராஜ்

தோல்வி நிலையில்லை

வாழ்க்கை என்னும் வெற்றிடத்தில் தோல்விகளும் அவமானங்களுமாய் குவியும்போது மனம் தளராதே.. அவைகள் நிரம்பி வழியும்போது தான் வெற்றி என்னும் வற்றாத நதியாய் பெருக்கெடுத்து ஓடும்..                                                                          …

ஆழ் மனம் புகும் அன்பு!

வெகுநேரம் ஓய்விலிருந்துவிட்டு  கரும்புகையை கக்கியவாரும், ப்பாம் ப்பாம் என்ற ஹாரன் சப்தத்துடனும் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து புரபட்டுசென்ற அந்த பேருந்தை, முதுகில் தோள்ப்பையோடு மூச்சிரைக்க ஓடி வந்து ஏறினான் கண்ணன். விடுதியின் மாதாந்திர விடுப்பில் வீடு திரும்பும் அவனுக்கு இப்பேருந்தை விட்டால், இரு பேருந்துகள் மாறி சில மணி நேரம் காத்திருந்து மற்றொரு பேருந்திலேறி வீடு செல்ல வேண்டும், அது தலையை சுற்றிவந்து வாய்க்கு உணவுகொடுப்பது போன்றது. எனவே மூட்டை போல் முதுகில் கனமிருந்த போதும், தன் முயற்சியை…

மனதின் நெருடல்‬

பலரும் பலவகையில் பேசி சென்றுவிட்டனர் இந்த சுவாதியை. சுவாதியின் பிணத்தை வைத்து பலரும் சுய விளம்பரம் பெற்றுக்கொண்டனர். உங்களைச்சொல்லி குற்றமில்லை ஊருக்கு ஊர் மேடை போட்டு கிடைத்த சாதியை வைத்து புகழ்ந்து பேசியும் இகழ்ந்து ஏசியும் உங்கள் மனங்களை கவர்ந்து கட்சி நடத்திவரும் கானல் நீரின் தவப்புதல்வர்களை தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் தானே நீங்கள். மேடையிலும், தொலைகாட்சியிலும் தனக்கு தேவையான விளம்பரங்களை அவர்கள் தேடி தேடி பெற்றுக்கொள்ளும்போது அவர்களை பின்தொடரும் நீங்கள் மட்டும் என்ன விதிவிலக்கா. கொல்லப்படும்போது தடுக்க யாருமில்லை,…

நீ என்றும் எனக்கு விந்தையானவனே!

வெறும் கல்லாய் இருந்த என்னை கலைப்பொருளாய் மாற்றிய சிற்பியின் உளியே! சிறகொடிந்து விழுந்த போதெல்லாம் சிகரம் தொட தூண்டிய உந்துகோல் நீ! சிரிக்கும் என் முகம் பார்க்க சிவந்த கைகளையும் கண்களையும் மறைத்த மனமே! என் தேவைகள் அனைத்தும் பூர்த்தி செய்த பூரிப்பில் உன் தியாகம் மறைத்தவன் நீ! நான் மலர்ந்த மலராய் மணம் வீசும் பொது மனம் நெகிழ்ந்த மன்னவனே! இவ்வுயிர் உன்னால்! இப்பிறவி உன்னால்! இவ்வாழ்க்கை உன்னால்! என்ன சொல்லியும் மிகைபடுத்த முடியவில்லை என்னால்!…

நான் அதிர்ஷ்டசாலி அல்ல ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவன்.

வாழ்க்கை எனக்கு வசதிகளை தரவில்லை.., வாய்ப்புகளை தரவில்லை, அதிர்ஷ்டத்தை தரவில்லை, அது எனக்கு தந்தவை எல்லாம் எந்த நிலையிலும் மனம் தளராது உழைக்கும் ஊக்கமும், எனக்கான வாய்ப்பை நானாக உருவாகிக்கொள்ளும் திறமையும், எந்நேரமும் என்னை ஆசிர்வதிக்கும் பெற்றோர்கள் மட்டும்தான்… #இது_போதும்_எனக்கு_இன்னும்_நூறு_ஜென்மம்_இம்மண்ணில்_வாழ்ந்திட… – குமரேசன் செல்வராஜ்  

காகித கப்பலும் கட்டுமரமாகும்!

சமூகம் என்னும் சமுத்திரத்தில் வேலை என்னும் முத்தை தேட… படித்த பட்டத்தில் காகித கப்பல் செய்து முயற்சி என்னும் துடுப்பை போட்டேன் காலம் என்ற காற்று புயலாய் தாக்க குழப்பம் என்னும் சுழல் என்னை சாய்க்க திறமை என்னும் மைத்துனன் வலுவில் காகித கப்பலும் கட்டுமரமானது தேடிய முத்தும் கையை எட்டியது வெற்றி என்னும் கரையும் என்னை ஈர்த்தது!