2020 வல்லரசை நோக்கிய பயணம்!

meeran2_2490214f

வாழ்வின் இறுதி மூச்சுவரை இளைங்கனுக்காக வாழ்ந்த மனிதனுக்கு நான் செய்யும் வெகுமானம் என்ன. இதோ என்னால் முடிந்த ஒரு பயணம் இந்தியா 2020 வல்லரசை நோக்கி. ஐயா அப்துல் கலாம் அவர்களின் கனவுகளை நினைவாக்கும் முயற்சியில் என் தோழர்களுடன் என் பள்ளியின் சுற்று வட்டாரத்தில் 100 மரம் நடும் பணி தொடங்கினோம்,  அத்தோடு அங்குள்ள மாணவர்களுக்கும் மரம் வழங்கி அதனை தொடர்ந்து அவர்களையும் அப்துல் கலாமின் கனவுகளை நோக்கி பயணிக்க அவர்கள் மனதில் ஒரு உந்து சக்தியை அமைத்தோம். உலகையே உலுக்கி இதுதான் இந்தியா இது தான் தமிழின் பெருமை என்று உலகிற்கு உணர்த்திய மனிதா உன் செயலுக்கு எந்த ஒரு சொல்லும் மிகையாகாது எனவே எங்கள் செயல்களின்மூலம் உனக்கு அஞ்சலி செலுத்துகிறோம்.

This slideshow requires JavaScript.

 

Advertisements

நான் பட்ட அவமானம்! அதற்கான வெகுமானமும்!

village-old-lady-srv-artistபரபரப்பான உக்கடம் பேருந்து நிலையம் வந்து இறங்கினேன். முதுகலைப்பட்டம் இறுதி ஆண்டு இது. இரு மாதங்களே உள்ளது என் வாழ்க்கையின் துடக்கதிற்கு என்று என் மனதில் நிறைய சிந்தனைகளுடன் கல்லூரியிலிருந்து இங்கு வந்துசேர்ந்தேன் என் சொந்த ஊருக்கு செல்வதற்காக.  சிங்காநல்லூர் செல்லும் பேருந்தில் ஏறி கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்தேன். பேருந்து புறப்பட நடத்துனரிடம் பத்து ரூபாயை கொடுத்து பயண சீட்டு கேட்டேன் அவரும் சில்லறைக்கு கடிந்து கொண்டு சீட்டை கொடுத்தார். பேருந்து ஊர்ந்து வெளியே வந்தது. எண்ணெய்  வைத்து வழித்து சீவிய தலை, அழுக்கு படிந்த சீலை கையில் ஒரு பலாப்பழம், மற்றொரு கையில் காய்கறி பை, தடுமாறி படி ஏறி வந்த அந்த மூதாட்டிக்கு வயது எழுபது இருக்கும். நடத்துனர் வேகமா ஏறுமா என்று அவளை கடிந்தார், என்னவோ அவருக்கு முதுமையே வராது என்ற நினைப்பு போல. அந்த மூதாட்டியோ ஏறிவந்து அமர்வதற்குள் நடத்துனர் விசிலடிக்க பேருந்து புறப்பட்டு சென்றது தட்டுத்தடுமாறி பக்கத்தில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்துவிட்டு  கொண்டுவந்த பலாப்பழலத்தையும் காய்கறிகளையும் ஒப்புரப்படுத்தி வைத்துவிட்டு பயண சீட்டு பெற்று கொண்டாள்.  இந்த வயதிலும் ஏன் அவள் இப்படி கஷ்ட பட வேண்டும், யாருக்காக இத்தனை சுமைகளை இவள் சுமக்கிறாள் ஒருவேளை அவளது பேரப்பிள்ளைகளுக்காக இருக்குமோ என்றெல்லாம் என் மனதில் எண்ணங்கள் அலைபாய்ந்தன. ஏன்னெனில் என் அம்மாச்சி எனக்காக அலைந்ததை நான் இன்றும் மறக்கவில்லை. அவளை பார்த்துக்கொண்டே என் அம்மாச்சியை நினைத்து கொண்டிருக்கையில் பேருந்து அரசு மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தது.stockvault-oldman-walking102557-1 பேருந்திலோ எல்லா இருக்கையிலும் ஆட்கள் அமர்ந்திருந்தனர். ஒரிருவர் நின்றுகொண்டிருந்தனர் அப்போது வெள்ளை முடி சவரம் செய்யாத தாடி நடுக்கம்கொண்ட கைகளுடன் தடியை ஊன்றி தட்டு தடுமாறி ஒரு பெரியவர் பேருந்தினுள் ஏறிவந்தார். பாவம் உடல்நிலை சரியில்லை போல கையில் சில மருந்துகள் வைத்திருந்ததை பார்த்து யூகித்துக்கொண்டேன். பேருந்து புறப்பட்டது அவர் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்தின் அருகிலிருந்த யாருக்கும் மனம் வரவில்லை அவருக்கு இடம் கொடுக்க, எதுவும் கண்டு கொள்ளாமல் அமர்ந்திருந்தனர் ஏன் எனக்கும் கூட அவரை அமரசெய்வோம் என்று தோணவில்லையே. பேருந்து சிறிது தூரம் கூட சென்றிருக்காது மருதுவமனையைவிட்டு அந்த மூதாட்டி எழுந்து அந்த வயதானவரை அமரச்சொன்னாள் அந்த பெரியவர் அமர மறுத்தார் இருப்பினும் அந்த மூதாட்டி விடவில்லை அவரை வற்புறுத்தி அமரச்செய்தாள். அப்போதும் யாரும் முன்வரவில்லை அவருக்கு இடம் கொடுக்க அங்கே அந்த மூதாட்டி இளமையானால் மற்றவர்களோ முதுமையடைந்ததாய் தெரிந்தது என் கண்களுக்கு. இருப்பினும் அவளது செயல் என்னை மிகவும் வருதப்படவைத்தது என்னை நானே கேவலமாய் பார்த்துக்கொண்டேன் ஏனெனில் அவளது செய்கை என்னை செருப்பால் அடித்ததுபோல் இருந்தது. இதைவிட வேறு அவமானம் எனக்கு கிடைக்கப்போவதில்லை. என் இருக்கையை விட்டு எழுந்து அவளை அழைத்து அமரச்சொன்னேன் மறுத்தாள் பரவாயில்லை என்று கூறி அவளை அமரவைத்துவிட்டு நான் நின்று கொண்டுடிருந்தேன் அவள் என்னைப்பார்த்து ஒரு புன்னகை செய்தால். பயணம் தொடர்ந்தது ஆனால் என் மனதிலோ சலனங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. எவ்வளவு படித்திருக்கிறோம் அந்த பேருந்திளிருந்தவர்களையும் சேர்த்துத்தான் சொல்கிறேன். எத்தனையோ பட்டப்படிப்புகள் படித்திருக்கிறோம் இருப்பினும் ஒரு படிப்பறிவில்லா பாமர மூதாட்டியின் மனிதாபிமானம் நம்மிடம் இல்லாமல் போனது ஏன். தன் முதுமையிலும் தன்னால் முடிந்த உதவியை செய்யும் அந்த மூதாட்டியை பார்த்தபோதுதான் தெரிந்தது நாம் படிக்கவில்லை வெறும் புத்தக புழுக்களாய் தான் வாழ்ந்துள்ளோம் என்று. எத்தனை பள்ளிகள் எத்தனை கல்லூரிகள் இத்தனை இருந்தும் ஒன்று கூடவா மனிதாபிமானத்தை சொல்லித்தரவில்லை. அந்த பேருந்திலிருந்தவர்களில் இருந்த படித்த மாணவர்களும் தன் இருக்கையை தனகென்று தக்கவைத்துகொண்டு மனிதாபிமானத்தை மறந்து அமர்ந்திருந்தனர் என்னையும் சேர்த்துத்தான். இதற்க்கு முன்பு நான் பலருக்கு இது போன்று உதவி செய்திருக்கிறேன் ஆனால் இன்று ஏன் நான் இப்படி நடந்துகொண்டேன் என்ற ஒரு கேள்வி என் மனதில் ஓடிகொண்டே இருந்தது. முதுகலைப்பட்டம் படித்த போதும்  மூதாட்டியின் மனிதாபிமானம் இல்லாமல்  போனது ஏன் என்று சிந்தித்து கொண்டே சென்றேன். எனது எதிர்காலத்தின் சிந்தனைகளெல்லாம் சந்தேகங்களாகின. இந்த சமுதாயத்தின் சாயங்கள் எல்லாம் வெளுத்து போய்விடுமோ என்ற பயமும் அதிகமானது. இனி ஒரு அவமானம் நான் படக்கூடாது என்று எண்ணிக்கொண்டே வீட்டை அடைந்தேன்.

– குமரேசன் செல்வராஜ்

Hateful Tales of life in Sonagachi

I am sure some people will not like this post but I have to share about this because while seeing this posters in FB it asked me a question whether we have  humanity or not. So I need to share my thoughts here about their life.

Brahma created as equally, we were separated us by the colour,job,religion,caste and financial levels. All forget the humanity. Just think we never tolerate at any situation if a ugly person sits near us in bus. Bus is common and you both are human then why this complex between us, because the only reason is the prestige.  Apart from this we go for some different profession peoples who were always discriminated by their profession but they were used by some person personally those who blaming them. Ya  I am speaking about the sex workers. when we walked through the streets of SONAGACHI, Asia’s largest Red Light area. What will we think about them and what we feel while crossing the streets we feel ashamed on us for travelling through this streets and also we hurt them by words or through eyes. what they did they make and they also a human. If anybody have a try to know about their lives of ones in the profession and how society looks at them. we never do that where is our humanity gone. Think one thing they are not interested to do that their situation forced them and they adapt themselves for the profession. If they come out of that profession who will provide a job what they will do for their life. Just think of it and behave with humanity and let give a opportunity for them those who try to come out of those profession. just look around the images and think about their life.

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Bring you comments Here..