நீ என்றும் எனக்கு விந்தையானவனே!

வெறும் கல்லாய் இருந்த என்னை கலைப்பொருளாய் மாற்றிய சிற்பியின் உளியே! சிறகொடிந்து விழுந்த போதெல்லாம் சிகரம் தொட தூண்டிய உந்துகோல் நீ! சிரிக்கும் என் முகம் பார்க்க சிவந்த கைகளையும் கண்களையும் மறைத்த மனமே! என் தேவைகள் அனைத்தும் பூர்த்தி செய்த பூரிப்பில் உன் தியாகம் மறைத்தவன் நீ! நான் மலர்ந்த மலராய் மணம் வீசும் பொது மனம் நெகிழ்ந்த மன்னவனே! இவ்வுயிர் உன்னால்! இப்பிறவி உன்னால்! இவ்வாழ்க்கை உன்னால்! என்ன சொல்லியும் மிகைபடுத்த முடியவில்லை என்னால்!…

முட்டாளனேன் அக்கணம்!

இரவின் மடியில் உறங்க முடியாமல் தவிக்கிறேன் உன் மடியில் சாய்ந்த நினைவுகளோடு! என் இரவின் இருள் அனைத்தையும் உன் கூந்தலாய் கண்டேன் இனிமையில் … இன்றோ ஏங்கிக் கிடக்கிறேன் எனக்கான இருளைத்தேடி தனிமையில்! கானல் நீரில் மீன்கள் ஏது, என கேலி செய்கிறது நாம் அமர்திருந்த நதிக்கரைகள்! முள்ளாக குத்திச் சென்று முட்டாளாக்கியது அன்று நம்மை தீண்டிய தென்றல்! தினங்களில் இல்லை முட்டாள் தனம் உன் நினைவை மறக்க மறுத்த என் மனம் அதுவே என்னை மாற்றியது அக்கணம்!…

காத்திருப்பு!

உனக்காக காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் உன் நினைவலைகள் என் மனதில் ஓடிட அவை அனைத்தும் என் கண்முன்னே தோன்றிட பாலைவனத்தில் கானல்நீரை கண்டதுபோல இதழின் ஓரமாய் சிறு புன்னகை மலரும் என்னையும் அறியாமல்… – குமரேசன் செல்வராஜ்   

நட்பு ஒன்றே போதுமானது!

காத்திருப்பது காதலுக்கு மட்டும் சுகமல்ல நட்புக்கும்தான் என்பதை உணர்தேன் உன் அன்பில்.. காலம் கடந்து கால்கள் கடுத்த போதிலும் நகராமல் காத்திருக்க காரணம் ஏதுமில்லை உன்னை காண்பதை தவிர.. காதலும் இவ்வளுவு சுவாரஸ்யமானதாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை! காவியமேதும் இதனை பாடவில்லை! நட்புக்கென்று இலக்கனம் ஏதும் இல்லை! என்பதாலே நானும் யோசிக்கவில்லை எதையும் உன் நட்பை தவிற வேறேதும் வேண்டியதில்லை எனக்கும். -குமரேசன் செல்வராஜ்   

முதலும் முடிவும்!

என் முதல் காதல் உன்னிடத்தில் தான் ! என் முதல் முத்தம் உன்னிடத்தில் தான் ! என் முதல் தீண்டலும் உன்னிடத்தில் தான்! காதலும் கனிந்தது, கவிதைகளும் மலர்ந்தது, முத்தங்களும் கசிந்தது, தீண்டலும் சிவந்தது, தண்ணீர் தேசத்தில் தவிழ்ந்ததும் கண்ணீர் விட்டு கதறியதும் உன்னால் தான்! காதலென்னும் சமுத்திரம் கானல் நீராய் போனது, உதடுகள் வறண்டது, முதல் காதல் அது முடிந்து போனதா? மொத்தமாய் என்னை கொன்று தின்றதா? என்றும் என் முதலும் முடிவும் உன் காதல்…

உன் முன்னே! என் கண்ணே!

ஆசை அனைத்தும் அவள் கண்களில் கண்டேன் அடையா ஆசையாய் இருப்பினும் ஆசை கொண்டாய், உனக்காக அல்ல எனக்காக! காதலின் சுவையை தந்தவளே கனிரசமும் இனித்ததில்லை இது போன்று! அமிர்தமே ஆயினும் உன் சிரிப்புக்கும், சினுங்களுக்கும் ஈடாகுமா! பல்லாயிரம் சுமைகள் சுமந்து, அயராது தடைகளை உடைத்து வலியோடும், சோர்வோடும் வந்ததென்னவோ உன்னை காணத்தானே என் அன்பே! அறுபது வயதே ஆயினும் ஆறு வயது சிறுவனாக மாறினேன் உன் முன்னே என் கண்ணே! – குமரேசன் செல்வராஜ்  

அன்பின் அர்த்தமது!

ஆயிரம் பொய் கொய்து உனக்கென ஒரு கவி தொகுதேன் அக்கவி உன்னை அடைந்த பொது அத்துணை பொய்களும் மெய்யாகிருக்க, என்னை நானே வியந்துகொண்டேன் எழுதிய பொய்களெல்லாம் மெய்யானதெப்படி அன்பே! அங்கே நான் தொகுத்தது பொய்கள் அல்ல என் மனம் உணர்ந்த உன் அன்பின் அர்த்தமென்று அப்பட்டமாகியது!                                              …

உன் நினைவலையில் என் பிரதிபலிப்பைக்காண!

ஆயிரம் நினைவலைகள் அலைமோதும் ஆழ்கடலாய் ஆனது என்மனம்! ஏதேதோ எண்ணங்கள் என் மனதென்னும் ஆழ்கடலில் அலைமொதிச் செல்லும் படகாய் உலவுகின்றன… ஆனால் உன் நினைவோ கரை சேரா கட்டுமரமாய் வட்டமிடுகிறது முட்டி மோதி அலைகளை உடைத்து செல்லும் வழியெங்கும் வலிகள் அனைத்தும் எனக்கானதாய் செய்தாலும் கரையேற முடியாது உன் நினைவென்னும் கட்டுமரம் என் மனதை விட்டு உன் நினைவலையில் என் முகம் பிரதிபலிக்கும் வரை!   – குமரேசன் செல்வராஜ்

என் மனதில் நீங்காத இடம்பெற காரணமென்ன என் தோழி!

எங்கோ பிறந்த என்னுள் உனக்கான இடம் பெற்றதன் காரணம் என்ன தோழி! ஏழு நாட்கள் பார்த்திருந்த போதிலும் பழகவில்லையே ஏன் தோழி! பணி முடிந்த மறுநாளோ துயிலெழுப்பி பணி கொடுக்கும் ஒருவனின் நோக்கம்தான் என்ன தோழி! அதை முடிக்கும் இடத்தில நீ இருந்தது எப்படி என் தோழி! அறிமுகமே அன்றுதான் ஆனபோதிலும் ஆயிரம் ஆண்டின் உறவை உன் விழி உணர்த்தியதன் நோக்கமென்ன என் தோழி! பிரிவென்ற ஒன்றை ஒரு போதும் உணர்த்தாமல் நீ இருக்க காரணமென்ன என்…

ஆயிரம் உறவிருந்தும் அனாதையானேனடி என் அன்புச்சகோதரி!

நாளெங்கும் உன் நினைவில் நான் வாழும் காலமடி! நினைவெல்லாம் நிஜமாக நிஜமெல்லாம் நினைவானதடி ! காலமென்னும் கரைபொருள் காற்றிலே கரைந்து போக கண்முன்னே தோன்றுதடி – நம் குழந்தை பருவம் ! தத்தித்தவழும் வயதிலே தாய்மை பாசம் தந்தவளே! ஆண் என்னும் பிறவியாலே அன்பைக் காட்டத் தெரியவில்லையடி! அளவற்ற அன்பு அங்கே அலைமோதி கொண்டது என் மனதில்! அணுகுண்டாய் வெடித்ததடி கண்ணீர் உன் பிரிவால் என் கண்ணில் ஆயிரம் ஆறுதல் கேட்டபோதும் அடங்கவில்லையடி! அன்புச்சகோதரி உன் குரல்…

என்னவள் என்றும் நீ தானே!

என் பெயர் மறந்து உன் பெயருக்கு, செவி சாய்த்த நாட்களின் இன்பம். இன்னும் மாறவில்லை என் மனதில் ஏனெனில் இன்றும் திரும்புகிறேன், உன் பெயரை எங்கேனும் கேட்கும்போது! என்றுன்று என்னைக்கேட்டால் – நான் என்னவென்று கூறுவேன். என் அன்பே என்னவள் என்றும் நீ தானே ! – குமரேசன் செல்வராஜ்

கண்மூடா காவலன் நான்!

விவரமில்லா பருவமதில் மலர்ந்தது நம் நட்பு!  இன்னும் விவரமில்லை நமக்கு – நீ பெண்ணென்று எனக்கும், நான் ஆண்னென்று உனக்கும் காலங்கள் கடந்த போதிலும், தூரங்கள் நீண்ட போதிலும் நம் உறவோ தண்ணீரை தேடும் வேர்களை போல் நீண்டு பின் இணைந்தது , ஆழ் செல்லும் வேரின் மரக்கனி போல் இனிமையான நட்பை தந்தவளே – நீ காலமெல்லாம் கனிமரமாய் இருக்க, உன்மேல் கல்லடி விழாமல் காக்கும் கண்மூடா காவலனாய் நானிருப்பேன் …  – குமரேசன் செல்வராஜ்