நான் காதலிக்கிறேன்!

  இடை இடையே உன் முகம் காட்டு இல்லையேல் வாடிடுவேன் வறட்சியிலே! மடல் அட்டையோடு காத்திருப்போர் போல நானும் மரக்கன்றுகளோடு! என் உடலெங்கும் மழையாய் முத்தமிடு நாம் இணையும் இன்பத்தின் உச்சம் அது! இதழோடு இதழ் இணைவதைப் போல மண்ணோடு நீ இணைந்துவிடு! ஏர் உழுத எம் நிலக் கரங்களின் விரல் இடையில் நீராய் உன் விரல்களை கோர்த்திடு! வறண்டோடும் எம் ஆறுகளிடம் நீயும் புரண்டோடி புணர்ந்திரு! களவு முடிந்து விலகிடுவானோ – ஐயம் வேண்டாம் உழவு…

களம் கண்ட காளைகளே

களம் கண்ட காளைகளே விமர்சனங்களும் எதிர்வாதங்களும் உங்களைத் தாக்கினாலும் – உங்கள் உத்வேகம் ஒருபோதும் குறையாது! உனராமல் உம்மை தூற்றுவோரும் அறிவார் ஓர்நாள் உமது உன்மைப் போராட்டத்தை! உடனிருப்போரும் உதாசிக்கலாம் – ஏனோ அவர்களும் உங்களை உனரவில்லை! மன்னித்திடுவாய் அவர்களையும் நீ காலம் அவர்களையும் உனரப்படுத்தும்! உன் வாழ்வில் பல அங்கத்தை பலர் உரிமைக்காக உழைத்தாய்! என்னற்ற எளியவரின் எதிர்காலம் காத்தாய்! எத்துனையோ களம் கன்ட உமக்கு இவைகள் ஒருபோதும் தடைக்கல்லாகாது உனர்வுடனும் உன்மையுடனும் உன்னுடனிருந்த பெருமை…

உண்மையில் வதைத்தவன் அவனா!

ஏறு முடித்து அறுப்பு கண்ட என் தகப்பன்! என்னைத் தழுவி விளையாடி என் பெருமை எடுத்துரைத்தான் உலகிற்கு ! தழுவி தழுவி பாசமும்., தனித்து நிற்கும் ரோஷமும்., என்னுள் எனக்கானதாய் கொடுத்தான்! பாசம் கண்ட பொறாமையில் மோசம் செய்ய தொடங்கியது ஒரு கூட்டம்! உயர்ந்த திமிலை உடைக்க ஓர் திட்டம்! வியாபார பெருக்கே அவர்கள் நாட்டம்! கட்டுங்கடங்காமல்  தாவி வரும்  வாடிவாசலை பூட்டி வைக்க போட்டான் சட்டம்! தழுவிய பாசம் என்னை வதைக்கிறது என்றாயே உண்மையில் வதைத்தவன்…

நீ என்றும் எனக்கு விந்தையானவனே!

வெறும் கல்லாய் இருந்த என்னை கலைப்பொருளாய் மாற்றிய சிற்பியின் உளியே! சிறகொடிந்து விழுந்த போதெல்லாம் சிகரம் தொட தூண்டிய உந்துகோல் நீ! சிரிக்கும் என் முகம் பார்க்க சிவந்த கைகளையும் கண்களையும் மறைத்த மனமே! என் தேவைகள் அனைத்தும் பூர்த்தி செய்த பூரிப்பில் உன் தியாகம் மறைத்தவன் நீ! நான் மலர்ந்த மலராய் மணம் வீசும் பொது மனம் நெகிழ்ந்த மன்னவனே! இவ்வுயிர் உன்னால்! இப்பிறவி உன்னால்! இவ்வாழ்க்கை உன்னால்! என்ன சொல்லியும் மிகைபடுத்த முடியவில்லை என்னால்!…

காகித கப்பலும் கட்டுமரமாகும்!

சமூகம் என்னும் சமுத்திரத்தில் வேலை என்னும் முத்தை தேட… படித்த பட்டத்தில் காகித கப்பல் செய்து முயற்சி என்னும் துடுப்பை போட்டேன் காலம் என்ற காற்று புயலாய் தாக்க குழப்பம் என்னும் சுழல் என்னை சாய்க்க திறமை என்னும் மைத்துனன் வலுவில் காகித கப்பலும் கட்டுமரமானது தேடிய முத்தும் கையை எட்டியது வெற்றி என்னும் கரையும் என்னை ஈர்த்தது!

முட்டாளனேன் அக்கணம்!

இரவின் மடியில் உறங்க முடியாமல் தவிக்கிறேன் உன் மடியில் சாய்ந்த நினைவுகளோடு! என் இரவின் இருள் அனைத்தையும் உன் கூந்தலாய் கண்டேன் இனிமையில் … இன்றோ ஏங்கிக் கிடக்கிறேன் எனக்கான இருளைத்தேடி தனிமையில்! கானல் நீரில் மீன்கள் ஏது, என கேலி செய்கிறது நாம் அமர்திருந்த நதிக்கரைகள்! முள்ளாக குத்திச் சென்று முட்டாளாக்கியது அன்று நம்மை தீண்டிய தென்றல்! தினங்களில் இல்லை முட்டாள் தனம் உன் நினைவை மறக்க மறுத்த என் மனம் அதுவே என்னை மாற்றியது அக்கணம்!…

காத்திருப்பு!

உனக்காக காத்திருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் உன் நினைவலைகள் என் மனதில் ஓடிட அவை அனைத்தும் என் கண்முன்னே தோன்றிட பாலைவனத்தில் கானல்நீரை கண்டதுபோல இதழின் ஓரமாய் சிறு புன்னகை மலரும் என்னையும் அறியாமல்… – குமரேசன் செல்வராஜ்   

நட்பு ஒன்றே போதுமானது!

காத்திருப்பது காதலுக்கு மட்டும் சுகமல்ல நட்புக்கும்தான் என்பதை உணர்தேன் உன் அன்பில்.. காலம் கடந்து கால்கள் கடுத்த போதிலும் நகராமல் காத்திருக்க காரணம் ஏதுமில்லை உன்னை காண்பதை தவிர.. காதலும் இவ்வளுவு சுவாரஸ்யமானதாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை! காவியமேதும் இதனை பாடவில்லை! நட்புக்கென்று இலக்கனம் ஏதும் இல்லை! என்பதாலே நானும் யோசிக்கவில்லை எதையும் உன் நட்பை தவிற வேறேதும் வேண்டியதில்லை எனக்கும். -குமரேசன் செல்வராஜ்   

முதலும் முடிவும்!

என் முதல் காதல் உன்னிடத்தில் தான் ! என் முதல் முத்தம் உன்னிடத்தில் தான் ! என் முதல் தீண்டலும் உன்னிடத்தில் தான்! காதலும் கனிந்தது, கவிதைகளும் மலர்ந்தது, முத்தங்களும் கசிந்தது, தீண்டலும் சிவந்தது, தண்ணீர் தேசத்தில் தவிழ்ந்ததும் கண்ணீர் விட்டு கதறியதும் உன்னால் தான்! காதலென்னும் சமுத்திரம் கானல் நீராய் போனது, உதடுகள் வறண்டது, முதல் காதல் அது முடிந்து போனதா? மொத்தமாய் என்னை கொன்று தின்றதா? என்றும் என் முதலும் முடிவும் உன் காதல்…

புள்ளி

புவியின் உருவம் நான்! பிறப்பின் அர்த்தம் நான்! தொடக்கத்தின் முடிவு நான்! முடிவின் தொடக்கம் நான்! உயிரின் உரிமை நான்! உலகின் உண்மை நான்! உலகம் அறியா மர்மம் நான்! பிரிவின் சக்தி நான்! பிரிந்தபின் தொடர்வின் யுக்தி நான்! புரியும் புக்தி நான்! புரிய புதிரும் நான்! மனிதா உன் தொடக்கமும் நான் முடிவும் நான்! – குமரேசன் செல்வராஜ்  

உன் முன்னே! என் கண்ணே!

ஆசை அனைத்தும் அவள் கண்களில் கண்டேன் அடையா ஆசையாய் இருப்பினும் ஆசை கொண்டாய், உனக்காக அல்ல எனக்காக! காதலின் சுவையை தந்தவளே கனிரசமும் இனித்ததில்லை இது போன்று! அமிர்தமே ஆயினும் உன் சிரிப்புக்கும், சினுங்களுக்கும் ஈடாகுமா! பல்லாயிரம் சுமைகள் சுமந்து, அயராது தடைகளை உடைத்து வலியோடும், சோர்வோடும் வந்ததென்னவோ உன்னை காணத்தானே என் அன்பே! அறுபது வயதே ஆயினும் ஆறு வயது சிறுவனாக மாறினேன் உன் முன்னே என் கண்ணே! – குமரேசன் செல்வராஜ்  

அன்பின் அர்த்தமது!

ஆயிரம் பொய் கொய்து உனக்கென ஒரு கவி தொகுதேன் அக்கவி உன்னை அடைந்த பொது அத்துணை பொய்களும் மெய்யாகிருக்க, என்னை நானே வியந்துகொண்டேன் எழுதிய பொய்களெல்லாம் மெய்யானதெப்படி அன்பே! அங்கே நான் தொகுத்தது பொய்கள் அல்ல என் மனம் உணர்ந்த உன் அன்பின் அர்த்தமென்று அப்பட்டமாகியது!                                              …